Niewiele  osób  dziś  o  tym  wie,  że  duszpasterstwo  polskie  rozpoczęło  działalność  na  terenie  Aachen  bezpośrednio  po  zakończeniu  II  wojny  światowej. 
W  tym  czasie  była  to  jeszcze  posługa  nie  w  pełni  zorganizowana. Księża  Chrystusowy  którzy  przyjęli  na  siebie  ten  obowiązek  z  racji  pełnienia  misji  wśród  Polonii,  docierali  tu  z  innych  parafii  i  ich  praca  ograniczała  się  wyłącznie  do  podstawowych  posług  religijnych,  a  i  te  nie  odbywały  się  w  ściśle  określonym  rytmie. I  tak  pierwszym  miejscem  w  którym  odprawiano  polskie  Msze  św.  Był  nie  istniejący  już  dziś  klasztor  przy  Süsterfeldstrasse. 
W  latach  nieco  późniejszych,  ciągle  jeszcze  dla  nielicznej  grupki  wiernych  Msze  św.  odbywały  się  w  kaplicy  przy  kościele  św.  Krzyża. Dopiero  pełna  oficjalna  i  formalna  działalność  nastąpiła  wraz  z  dekretem   Ks. bpa  Kalusa  Hemmerle  z  dnia  2-go  lipca  1987 r.  w  którym  to  powołał  do  życia  Polską  Misję  Katolicką pw. św. Wojciecha  w  Aachen. Od  tego  momentu  mieliśmy  duszpasterza  „na  stale”  a  nie  jak  do  tej  pory  „dojeżdżającego”. Przed  nowym  księdzem,  a  był  nim  ks.  Romuald  Greh  powstało  trudne  zadanie  zorganizowania  działalności  Misji. W  grudniu  1987r.  odprawianie  Mszy  św.  z  kościoła  św.  Krzyża,  przeniesiono  do  kościoła    św.  Mikołaja,  świątyni  pofranciszkańskiej,  pochodzącej  z  XIII  w.  i zadziwiającej  podobieństwem  do  wielu  polskich  kościołów. Tam  przez  kolejne  lata  rozwijała  się  coraz  to  prężniej  nasza  wspólnota. Początkowo  odprawiana  była  jedna  msza  św.  niedzielna,  a  w  piątkowe  popołudnie  można  było  przystąpić  do  spowiedzi. Z  biegiem  czasu  liczba  wiernych  wzrastała. W  1993  roku  naszym  nowym  proboszczem  został  ks.  Edmund  Druz  TChr. W  wyniku  jego  nieprzeciętnego  zaangażowania  i  pracowitości,  które  są  dziś  powszechnie  znane,  nastąpiła  eksplozja  życia  duchowego  i  kulturalnego. I  tak  z  biegiem  lat  przybywało  Mszy  św.  i  nabożeństw  odprawianych  w  rożnych  kościołach  i  kaplicach. Na  dzień  dzisiejszy  mamy  dwie  msze  niedzielne  w  kościele  Najśw.  Maryi  Panny,  tam  też  spotykamy  się  na  Eucharystii  we  wtorki,  piątki  i  co  2-gie  soboty  miesiąca. W  czwartek  korzystamy  z  przychylności  braci  zakonnych  goszcząc  u  nich  w  kaplicy  przyszpitalnej  (Alexianerkrankenhaus),  w  1  i  3  soboty  miesiąca  msze  odbywają  się  w  stylowym  kościele  pod  wezwaniem  św.  Jakuba. Od  grudnia  1987 r.  do  czerwca  2002  nasza  Misja  korzystała  gościnnie  z  kościoła  św.  Mikołaja. Przez  te  bez  mała  25  lat  zżyliśmy  się  z  tą  wiekową,  ale  jakże  piękną  świątynią,  która  stanowiła  dla  nas  cząstkę  polskości. To w niej  przeżywaliśmy  zarówno  radosne  jak  i  wzruszające  chwile  naszego  życia. To  tam  włączano  przez  Chrzest św.  najmłodszych  do wspólnoty  chrześcijańskiej,  rokrocznie  grupa  dzieci  przyjmowała  I   Komunie  św., nierozerwalnym  węzłem  małżeńskim  łączyły  się  pary  i  średnio  co  trzy  lata  udzielany  był  Sakrament  Bierzmowania. Istniała  cotygodniowa  możliwość  Spowiedzi św.,  udzielany  był  Sakrament Namaszczenia  Chorych,  a  w  Mszach  pogrzebowych  żegnaliśmy  tych,  którzy  odeszli  do  wieczności. Wspólnie  przygotowywaliśmy  i  świętowaliśmy  uroczystości  kościelne. Wrota  kościoła  były  dla  nas  otwarte  zarówno  o  północy  w  czasie  Pasterek,  jak  i  we  wczesnych  godzinach  porannych  na  Mszach  Rezurekcyjnych. Corocznie  wystawiane  były  Jasełka,  okazjonalne  montaże  słowno-muzyczne,  Misteria  Męki  Pańskiej,  czy  Zmartwychwstania. W  minionych  latach wielu  księży  rekolekcjonistów  i  misjonarzy  przekroczyła  progi  świątyni  św.  Mikołaja  aby  głosić  nam  Dobrą  Nowinę. Nie  sposób  też  wyliczyć  ile  przeróżnych   zespołów  muzycznych,  chórów  i  solistów  uświetniło nasze  spotkania  modlitewne. To  nasz  niestrudzony  ks.  prob.  E.  Druz  TChr.  dbał  o  wszystko  i  o  wszystkich,  przyciągając  coraz  to  nowe  owieczki  do Bożej  owczarni. Zresztą  z  bogatych  propozycji  każdy  mógł  coś  dla  siebie  wybrać  np.  Adoracje  Najświętszego  Sakramentu,  Msze  roratnie,  nabożeństwa  majowe,  czerwcowe,  różaniec. Jak  z  powyższego  wynika  staliśmy  się  parafią  tętniącą  życiem. Z  nielicznej  garstki  wiernych  wyrosła  wspaniała  kilkuset  osobowa rzesza  parafian. Nic  wiec  dziwnego,  że  kiedy  dotarła  do  nas  wiadomość  o  planowanej  zmianie  kościoła,  wiele  osób  odnosiło  się  do  niej  sceptycznie. Niestety  Biskupstwo  Aachen  ma  odnośnie  kościoła  św.  Mikołaja  inne  plany. Powstaje  tam  tzw.  "City  Kirche".
PMK  zaproponowano  natomiast  przeniesienie  się  do  kościoła  pw.  N.M.P.  nowoczesnego,  innego  w  formie  i  wystroju. Jak  wszyscy  wiemy  jesteśmy  w  tutejszych  Domach  Bożych  tylko  gośćmi,  tak  więc  z  tej  propozycji  należało  skorzystać. Uznawszy  zresztą  ten  fakt  za  nieprzypadkowy,  jak  parokrotnie  podkreślił  to  ks.  prob.,  że  właśnie  nam  Polakom  przypadł  w  udziale  kościół  Maryjny. Z  wiarą,  ufnością  i  nadzieją  wkroczyliśmy    w  nowy  etap  naszej  religijnej  drogi. Szczególnie  ucieszył  nas  fakt,  że pozwolono  nam  na  umieszczenie  w  centralnym  miejscu  kościoła  obrazu  Matki  Boskiej  Częstochowskiej,  dzięki  temu  poczuliśmy  się bardziej  swojsko  pod  opieką  Królowej  Polski.                                                                          
                                                                                                                                                 Sylwia K.