Lecznica mieści się w tym samym budynku, co szkółka jeździecka. Budynek nie jest jednak dobrym określeniem. Stajnia to właściwsze słowo. Jest ona bardzo duża, wręcz wymarzona dla koni. Do szpitala jest osobne wejście. Wewnštrz, po prawej stronie, znajduje się pięć boksów. Z każdego wyglšda przyjazna głowa konia. Tylko jedna zagroda stoi pusta. Uważni spostrzegš, że ktoś wykorzystał nieobecność właściwego mieszkańca. Siano zaczyna się poruszać, ożywa, coś się w nim tłumi, kotłuje. To wróble. Mieszkajš pod dachem i od czasu do czasu zlatujš na dół. Jest zima, więc przez najbliższe miesišce będzie to ich dom.

Jedyny taki w Polsce

Pośrodku stajni stoi murowany budynek. To sala operacyjna. Jeden z zabiegów właśnie dobiegł końca. Zza drzwi zaczynajš wyłaniać się postacie w zielonych fartuchach. Jest wśród nich lekarz weterynarii, Paweł Golonka. W 2000 roku założył on w Gliwicach pierwszy w Polsce prywatny "Szpital dla Koni" o tak zaawansowanym profilu. 
Wzorował się na klinikach niemieckich, gdzie odbywał kilkuletnie staże. Od założenia szpitala minęło już sześć lat, ale na polskim rynku, placówka wcišż nie znajduje sobie równych. - Przyjmujemy konie do diagnostyki i leczenia z całej Polski, a także z zagranicy, między innymi z Niemiec, Rosji, Szwajcarii, Danii
i Kuwejtu. Innowacyjnš technikš sš zabiegi endoskopowe. Operacja przebiega wówczas z zastosowaniem nowoczesnego sprzętu, to jest kamery wprowadzonej
do wnętrza ciała. Opisana "technika minimalnej inwazji" jest dla konia najkorzystniejszym rozwišzaniem. Zwierze bardzo szybko powraca do zdrowia - tłumaczy założyciel szpitala.

Menu dla konia

Nastała pora karmienia. Przy każdym boksie, a w całej stajni jest ich kilkadziesišt, wisi tabliczka z indywidualnym jadłospisem: "Pół porcji siana trzy razy dziennie", "Mieszanka meszu z owsem dwa razy dziennie" albo "Nie karmić!".
Konie z niecierpliwościš podchodzš do żłobów. Jedzš, dosłownie, "pełnš gębš". Dla pracowników szpitala jest to powód do zadowolenia. Ich podopiecznym wraca apetyt, a ciepły, wysokoodżywczy pokarm, jakim właśnie jest mesz, pozwala wzmocnić ich organizm. 

Praca z pasjš

- Trzeba przyznać, że praca z końmi nie jest łatwa i wymaga dużej wrażliwości. Cały pracujšcy tu zespół, liczšcy czterech lekarzy i pielęgniarki, kocha te
zwierzęta. Gdyby tak nie było szpital nigdy by nie powstał, a ludzie ci nie wytrwali by w tym zawodzie. My tu w zasadzie nie odpoczywamy. Szpital jest czynny całš dobę. Niezależnie czy jest to noc czy święto, zawsze przyjmiemy konia z nagłymi dolegliwościami. Na dyżurze sš lekarz z pielęgniarkš. Do pracy nikogo
nie trzeba tu zmuszać. Personel jest uwrażliwiony na potrzeby tych pięknych zwierzšt. Wszyscy martwiš się o ich zdrowie, tak jak o zdrowie swych najbliższych. Jeśli nawet ktoś bierze urlop, to nie wyłšcza się z życia szpitala. Dzwoni, pyta jaki jest stan jego podopiecznego, zawsze w nadziei, że się
polepszył - mówi Małgorzata Chybińska-Golonka, menedżer 
szpitala.

Koń nie powie, że go boli

Wielu właścicielom koni brakuje wiedzy o zachowaniach tych zwierzšt. U koni syndrom bólu objawia się "grzebaniem" w ziemi. Konie sš niespokojne, chodzš w kółko, mogš się rzucać, tarzać, wielokrotnie robišc sobie w ten sposób krzywdę. - Właściciel nie powinien patrzeć, jak koń się męczy. Czasami jesteśmy
bezsilni, ale niejednokrotnie jest to efekt zbyt długiego zwlekania z hospitalizacjš - kontynuuje Chybińska. - Trafiajš do nas konie z zaawansowanš kolkš. Nigdy
nie odmawiamy pomocy, jednak zdarza się, że koń ma już pęknięte jelito. Wtedy możemy pomóc mu tylko w jeden sposób -usypiajšc go - dodaje Paweł Golonka.

Drogie leczenie - kierunek rzeźnia

Dla niektórych koni pojawienie się w klinice oznacza wyrok śmierci. Nie chodzi o niemożność ich leczenia. Problemem jest "brak serca" właścicieli zwierzšt. Bywa, że gdy hodowca dowie się o kosztach leczenia swojego konia, zwyczajnie chce się go pozbyć. - Ludziom wydaje się, że pozbędš się "zepsutej
rzeczy". Wtedy my ingerujemy - stanowczo stwierdza pani Małgorzata Chybińska- Golonka. Szpital współpracuje z kilkoma fundacjami, które ratujš życie koniom. Jeżeli właściciel nie zdecyduje się poddać konia leczeniu, menadżer szpitala szuka dla zwierzęcia fundacji. Ta wykupuje go od hodowcy, dzięki czemu nie trafia on do rzeźni. W naturalnych warunkach konie dożywajš 30 lat.

Setki operacji

Gliwicki szpital zajmuje się leczeniem wszystkich koni: od kucy, koni rekreacyjnych, po konie sportowe. Obecnie przebywa tu około 30 koni. Każdy z nich ma osobny boks. Sš one stale doglšdane. Należy bowiem obserwować czy zachowanie zwierzšt jest prawidłowe, w szczególności po ciężkich zabiegach. A
przypadki? Najróżniejsze! Szpital zajmuje się leczeniem w zakresie ortopedii i schorzeń chirurgicznych, ale także chorób wewnętrznych, alergii, dermatologii i stomatologii. Najczęściej trafiajš się złamania i operacje kolek (tzw. ostre brzuchy). W szpitalu wykonuje się kilkaset operacji rocznie. Konie czekajš na zabiegi w kolejce. Przypadki nagłe przyjmowane sš poza kolejnościš. Czas rekonwalescencji jest różny: od kilku dni do kilku miesięcy.
Opłata za pobyt konia w przyszpitalnym pensjonacie kosztuje hodowcę 17 zł za dobę. Opłata za leczenie zależy od schorzenia. Na sumę tš składajš się przede wszystkim potrzebne leki, często sprowadzone z Holandii bšdź Niemiec. Drogie sš również płyny, podawane koniom w formie kroplówki. Dla porównania: gdy człowiekowi podaje się 2 litry płynów, koń potrzebuje 20 litrów. 

W pozycji "na grzbiecie" 

Dorosły osobnik waży od 500 do 600 kilogramów. Mierzy do 170 cm w kłębie, czyli miejscu, gdzie tułów przechodzi w szyję. Jak więc przetransportować takiego
olbrzyma na stół operacyjny? Konia wprowadza się do specjalnego, monitorowanego boksu, który znajduje się zaraz przy sali operacyjnej. Jest to tzw. gumowy boks, gdyż od środka obity jest materacami. Majš one zapobiec ewentualnym urazom konia, podczas wstępnego usypiania. Cały czas jest przy nim zespół operujšcy. Gdy koń już bezwładnie leży, na jego nogi nakładane sš specjalne opaski. Opaski te sš zakończeniem łańcuchów, za pomocš których koń zostanie
przetransportowany na stół operacyjny. Jednym słowem jest to rodzaj dźwigu. Choć podczas zabiegu koń leży na dwóch miękkich gumach, przypominajšcych
olbrzymie koła ratunkowe, to zabieg powinien trwać jak najkrócej. Istnieje niebezpieczeństwo, że gdy koń leży na grzbiecie, nacisk spowodowany masš jego ciała, wywoła zapalenie mięsni. Najdłuższe operacje nie powinny przekraczać trzech godzin. Po zabiegu koń zostaje przetransportowany z powrotem do gumowego boksu. Tam jest wybudzany. Niezależnie od rodzaju schorzenia, czy to złamanie, czy naderwane ścięgna, koń od razu staje na nogi. Jest okrywany
derkš i prowadzony do swojego boksu. 

Od dziecka przy koniach 

Na pytanie, dlaczego właśnie konie, Paweł Golonka odpowiada: - Bo to moja miłość od podstawówki! Poczštkowo jeździłem na koniach.. Potem wybrałem studia weterynaryjne. Obecnie mamy z żonš siedem własnych koni. Do dnia dzisiejszego lek. wet. Paweł Golonka wykonał kilka tysięcy zabiegów operacyjnych!
Operował konie nie tylko w Polsce, ale również w Niemczech, Rosji, na Sycylii, a w 2005 r. przebywał, jako konsultant, w Klinice Weterynaryjnej w Arabii Saudyjskiej. 
- Najwspanialsze w tej pracy jest to, że nam się udaje, że widzimy jak koń zdrowieje. Nie ma większej nagrody - podsumowuje Małgorzata Chybińska-Golonka.

Dagmara Grzybowska